Droga Neokatechumenalna

Droga Neokatechumenalna

Droga to duszpasterstwo parafialne wprowadzające w chrześcijaństwo i w odkrycie bogactwa chrztu.

Droga rozpoczęła sie w slumsach Madrytu, gdy Kiko Arguello, zdolny malarz hiszpański postanowił w 1964 r. porzucić karierę, aby żyć pośród ubogich. Wraz z Carmen Hernandez (magister chemii i licencjat teologii) zaczęli w tych slumsach głosić Ewangelię.

matka boża neokatechumenalna Mieszkali razem z ubogimi, sprawowali liturgię, czytali Słowo Boże. Zaczęło to przynosić niesłychane owoce nawrócenia.

W 2002 r. został zatwierdzony przez Stolicę Apostolską statut Drogi Neokatechumenalnej. Papież Jan Paweł II uznał wtedy Drogę za ?itinerarium formacji katolickiej ważnej dla współczesnego społeczeństwa i dla czasów dzisiejszych”.

Inicjatorzy Drogi, Kiko Arguello i Carmen Hernandez, wraz z o. Mario Pezzi tworzą Międzynarodową Ekipę Odpowiedzialną za Drogę Neokatechumenalną.

Droga jest proponowana biskupom jako sposób realizacji w ich diecezjach wtajemniczenia chrześcijańskiego w parafii. Formację tę realizuje się w małej wspólnocie. Wspólnota może się zawiązać, gdy proboszcz danej parafii zaprosi do niej katechistów Drogi, którzy mogą wygłosić otwarte dla wszystkich parafian katechezy.

Na świecie istnieje 18 000 wspólnot (każda ok. 40 osób) w ok. 850 diecezjach w 105 krajach na 5 kontynentach.

Droga posiada szczególny charyzmat misyjny. Szczególną rolę przywiązuje się do misyjnej posługi rodzin. Małżeństwa z Drogi, najczęściej wielodzietne, posługują na wszystkich kontynentach, to przede wszystkim ewangelizacja życiem i przykładem. Rodziny odczuwały wielką potrzebę, by towarzyszyli im kapłani. Tak zrodziły się specjalne seminaria misyjne Drogi Neokatechumenalnej „Redemptoris Mater”. Jest ich obecnie zjęcie droga neokatechumenalnakilkadziesiąt na całym świecie.

W Polsce Droga rozpoczęła się w 1975 r. w Lublinie, dzięki o. Alfredowi Cholewińskiemu SJ. Katechezy zaczęto głosić w środowisku związanym z KUL.

Obecnie Droga liczy w Polsce około 1000 wspólnot w 350 parafiach w 35 diecezjach.

Przy naszym kościele od wielu lat żywo rozwija się i działa duszpasterstwo Drogi Neokatechumenalnej. Dzis liczy 22 wspólnoty.

 

DEKRET DEFINITYWNEGO ZATWIERDZENIA STATUTU DROGI NEOKATECHUMENALNEJ PRZEZ PAPIESKĄ RADĘ DO SPRAW ŚWIECKICH

Droga Neokatechumenalna rozpoczęła się w roku 1964 wśród mieszkańców baraków ze slumsów Palomeras Altas w Madrycie, za sprawą Pana Francisco Jose (Kiko) Gomez Argiiello i Pani Carmen Hernandez, którzy na prośbę samych ubogich, wśród których żyli, zaczęli głosić im Ewangelię Jezusa Chrystusa. W miarę upływu czasu ów kerygmat skonkretyzował się w syntezie katechetycznej, opartej na trójnogu ?Słowo Boże-Liturgia-Wspólnota”, która ma prowadzić ludzi do braterskiej komunii i do wiary dojrzałej.

To nowe itinerarium inicjacji chrześcijańskiej, zrodzone w nurcie odnowy wzbudzonej przez Sobór Ekumeniczny Watykański II, spotkało się z żywym zainteresowaniem ówczesnego arcybiskupa Madrytu, Jego Ekscelencji Casimiro Morcillo, który zachęcił inicjatorów Drogi do rozpowszechniania jej w parafiach, które o to poproszą. W ten sposób rozpowszechniła się ona stopniowo w archidiecezji Madrytu i w innych hiszpańskich diecezjach.

W 1968 r. inicjatorzy Drogi Neokatechumenalnej przybyli do Rzymu i osiedlili się w dzielnicy Borghetto Latino. Za zgodą Jego Eminencji Kardynała Angelo Dełl’Acqua, ówczesnego Wikariusza Generalnego Jego Świątobliwości dla Miasta Rzymu i Dystryktu, rozpoczęła się pierwsza katecheza w parafii Nostra Signora del Santissimo Sacramento e Santi Martiri Canadesi. Począwszy od tej daty, Droga stopniowo rozprzestrzeniała się w diecezjach całego świata.

Droga Neokatechumenalna jest itinerarium formacji katolickiej, która ?pozostaje w służbie Biskupowi jako jeden ze sposobów diecezjalnej realizacji wtajemniczenia chrześcijańskiego i stałego wychowania wiary? {Statut, art. 1 § 2). Posiada ona publiczną osobowość prawną (por. Dekret Papie­skiej Rady do Spraw Świeckich z 28 października 2004 r.).

Droga Neokatechumenalna – przeżywana w łonie parafii, w małych wspólnotach złożonych z osób w różnym wieku i zróżnicowanych społecznie – realizuje się według linii proponowanych przez Inicjatorów, zawartych w Statucie oraz w tomach nazwanych Orientamenti alle Eąuipes di Catechisti [Linie Orientacyjne dla Ekip Katechistów] (por. Statut, art. 2,2°); jej ostatecznym celem jest stopniowe prowadzenie wiernych do osobistej intymności z Jezusem Chrystusem i uczynienie ich aktywnymi podmiotami w Kościele i wiarygodnymi świadkami Dobrej Nowiny Zbawiciela; promuje misję ad gentes nie tylko w krajach misyjnych, ale także w tych o starożytnej tradycji chrześcijańskiej, które są dzisiaj, niestety, głęboko zsekularyzowane; jest narzędziem wtajemniczenia chrześcijańskiego dorosłych, którzy przygotowują się do przyjęcia Chrztu według norm zawartych w Ordo Initiationis Christia-nae Adultorum [Obrzędy Chrześcijańskiego Wtajemniczenia Dorosłych] (Święta Kongregacja Kultu Bożego, dnia 6 stycz­nia 1972 r.).

Wielokrotnie i na różne sposoby, Sługa Boży Jan Paweł II podkreślał obfitość owoców ewangelicznego radykalizmu i nadzwyczajnego zapału misyjnego, które Droga Neokatechumenalna wnosi w życie wiernych świeckich, w rodziny, we wspólnoty parafialne, a także bogactwo powołań do życia

kapłańskiego i zakonnego, jakie Droga wzbudza, ukazując się jako ?itinerarium formacji katolickiej ważnej dla społeczeństwa i czasów dzisiejszych? (AAS 82 [1990] 1513-1515). Również Ojciec Święty Benedykt XVI, zwracając się do uczestników Drogi Neokatechumenalnej 12 stycznia 2006 r., stwierdził: ?Wasze działanie apostolskie dąży do umiejsco­wienia się w sercu Kościoła, w całkowitej zgodności z jego dyrektywami i w jedności z Kościołami partykularnymi, w których będziecie działać, doceniając w pełni bogactwo charyzmatów, jakie Bóg wzbudził przez inicjatorów Drogi? {Inse-gnamenti di Benedetto XVI, II, 1 [2006], 58-59).

Dlatego też:

Po upływie pięciolecia od zatwierdzenia ?ad experimen-tum” Statutu Drogi Neokatechumenalnej (por. Dekret Papieskiej Rady do Spraw Świeckich z 29 czerwca 2002 r.);

Biorąc pod uwagę cenny wkład – potwierdzony przez licznych biskupów – jaki Droga nadal wnosi w dzieło nowej ewangelizacji, przez praktykę przyjętą i docenioną w swoim już czterdziestoletnim istnieniu w wielu Kościołach partykularnych;

Rozpatrzywszy prośbę, przekazaną do tej Dykasterii przez pana Francisco Jose (Kiko) Gomez Argiiello, przez panią Carmen Hernandez i przez księdza Mario Pezzi, członków Międzynarodowej Ekipy Odpowiedzialnej za Drogę Neokatechumenalną, o definitywne zatwierdzenie wyżej wymienionego Statutu;

Przyjąwszy przychylnie zmiany wprowadzone w redakcji Statutu;

Biorąc pod uwagę artykuły 131 i 133 § 1 i § 2, Konstytucji Apostolskiej Pastor Bonus o Kurii Rzymskiej, Papieska Rada do Spraw Świeckich

NINIEJSZYM DEKRETEM

definitywnie zatwierdza Statut Drogi Neokatechumenalnej, należycie uwierzytelniony przez tę Dykasterię i w kopii złożony w jej archiwach. W nadziei, że te normy statutowe stanowić będą stałe i pewne linie przewodnie dla życia Drogi i będą pomocą dla Pasterzy w ich ojcowskim i czujnym towarzyszeniu wspólnotom neokatechumenalnym w Kościołach partykularnych.

Dan w Watykanie, 11 maja 2008, w Uroczystość Zesłania Ducha Świętego.

    + Josef Clemens                          Stanisław Kard. Ryłko

Sekretarz                                       Przewodniczący